To propozycja dla osób, które chcą lepiej zrozumieć własne doświadczenia, przyjrzeć się swoim relacjom, emocjom i poczuciu tożsamości, a także rozpocząć lub kontynuować drogę ku większej wolności i zdrowieniu.

Czym jest grupa wsparcia „Walking Free”?

Spotkania będą odbywać się w oparciu o książkę Walking Free autorstwa Gillie Jenkinson. Uczestnicy będą wspólnie przyglądać się zagadnieniom związanym między innymi z relacjami, traumą, stresem, granicami, asertywnością, krytycznym myśleniem oraz zdrową miłością do siebie.

Jak podkreśla Stowarzyszenie Wybudzeni, jest ono organizacją prowadzącą wsparcie w oparciu o model, który został wdrożony w stowarzyszeniu przez samą Gillie Jenkinson.

Celem grupy jest stworzenie bezpiecznej przestrzeni, w której można dzielić się doświadczeniami, rozwijać samoświadomość i korzystać ze wzajemnego wsparcia. Praca z książką będzie stanowić przewodnik do rozmów i refleksji nad własnymi przeżyciami.

Jak będzie wyglądać udział w grupie?

• Udział: bezpłatny.
• Forma: spotkania online.
• Częstotliwość: co dwa tygodnie.
• Czas trwania: 2 godziny, początek o godz. 18:00.
• Liczebność: maksymalnie 10 osób.
• Charakter: grupa zamknięta, nastawiona na budowanie zaufania i wzajemnego wsparcia.

Za prowadzenie spotkań odpowiadać będą psycholożka Martyna Tokarczyk oraz psycholog Szymon Ziółek.

Plan spotkań

1. 2 listopada 2026 r. – Poznajmy się
2. 16 listopada 2026 r. – Jak odeszliśmy z grupy?
3. 30 listopada 2026 r. – O grupach, ale przede wszystkim o relacjach
4. 14 grudnia 2026 r. – Konfluencja
5. 4 stycznia 2027 r. – Introjekty i myślenie krytyczne
6. 18 stycznia 2027 r. – Kim jestem? Porozmawiajmy o tożsamości
7. 1 lutego 2027 r. – Zrozumieć traumę i stres
8. 15 lutego 2027 r. – Granice i asertywność
9. 1 marca 2027 r. – Zdrowa miłość do siebie
10. 15 marca 2027 r. – O liderze grupy
11. 29 marca 2027 r. – Emocje, część I
12. 12 kwietnia 2027 r. – Emocje, część II
13. 26 kwietnia 2027 r. – Refleksja i informacja zwrotna – początek drogi

Jak dołączyć?

Osoby zainteresowane udziałem w grupie proszone są o kontakt mailowy pod adresem:

grupawsparcia@wybudzeni.org

O przyjęciu do grupy decyduje kolejność zgłoszeń. Ze względu na jej zamknięty charakter i ograniczoną liczbę miejsc warto zgłosić się wcześniej.

Dlaczego o tym informujemy?

W Fundacji Odzyskaj Zdrowie wierzymy, że wspieranie zdrowia i dobrostanu wymaga również dostrzegania doświadczeń, które mogą wpływać na poczucie bezpieczeństwa, relacje i możliwość samodzielnego podejmowania decyzji. Dlatego z zaangażowaniem wspieramy inicjatywy organizacji, które tworzą przestrzeń do rozmowy, refleksji i odbudowywania własnej niezależności.

Zachęcamy do zapoznania się z ofertą Stowarzyszenia Wybudzeni i przekazania informacji osobom, dla których grupa „Walking Free” może okazać się wartościowym wsparciem.

Czasem ważnym krokiem na drodze do odzyskiwania siebie jest możliwość spotkania osób, które rozumieją podobne doświadczenia.

Artykuł Fundacja Odzyskaj Zdrowie wspiera Stowarzyszenie Wybudzeni. Zapraszamy do udziału w grupie wsparcia „Walking Free” pochodzi z serwisu FundacjaOdzyskajZdrowie.

To właśnie dlatego rodzicom bywa tak trudno odróżnić zwykłe nastoletnie napięcia od
sygnałów, które wymagają większej uwagi. Dorastanie samo w sobie jest okresem
intensywnych zmian. Młody człowiek może mieć gorsze dni, zmienne nastroje, potrzebę
prywatności, bunt i momenty, w których nie chce rozmawiać. Nie każda cisza oznacza
kryzys, ale długotrwała zmiana w funkcjonowaniu powinna zatrzymać dorosłego.

Warto zwrócić uwagę na to, czy dziecko przestaje robić rzeczy, które wcześniej były dla
niego ważne. Jeśli rezygnuje z kontaktów, pasji, aktywności, sportu, spotkań z ludźmi albo
coraz częściej mówi, że nic nie ma sensu, to nie jest sygnał do zbycia zdaniem: „weź się w
garść”. To może być informacja, że jego zasoby są przeciążone. Podobnie niepokojące
mogą być nagłe pogorszenie wyników w szkole, częste bóle brzucha lub głowy bez
wyraźnej przyczyny, problemy z koncentracją, wybuchy złości albo widoczny spadek
motywacji.

Artykuł powstał w ramach projektu „Młodzież 2.0 – Relacje – Odporność – Reakcja”, realizowanego przez Stowarzyszenie SAGANA.

Tekst publikujemy również na stronie Fundacji Odzyskaj Zdrowie, aby udostępnić jego treść szerszemu gronu odbiorców.

Chcesz przeczytać więcej? Pełna wersja oraz inne materiały przygotowane w ramach projektu są dostępne na stronie Stowarzyszenia SAGANA.

Kryzys często ukrywa się za zachowaniem, które dorosłych denerwuje. Nastolatek może
być opryskliwy, zamknięty, niechętny do rozmowy, zaniedbywać obowiązki albo reagować
przesadnie na pozornie drobne sytuacje. Oczywiście to nie oznacza, że rodzic ma
akceptować każde zachowanie. Granice nadal są potrzebne. Ale warto obok pytania
„dlaczego on się tak zachowuje?” postawić też pytanie „co może się za tym kryć?”.
Bardzo ważnym sygnałem są wypowiedzi dotyczące bezsensu życia, zniknięcia, braku
wartości, bycia ciężarem albo myśli o zrobieniu sobie krzywdy. Takich słów nigdy nie
należy traktować jako manipulacji, przesady czy „szukania uwagi”. Nawet jeśli rodzic nie
jest pewien, co dokładnie dziecko miało na myśli, warto zareagować spokojnie i poważnie.
Lepiej zapytać wprost i okazać wsparcie, niż udawać, że się tego nie usłyszało.

W rozmowie z dzieckiem w kryzysie nie pomaga panika, przesłuchanie ani
natychmiastowy wykład. Pomaga obecność. Można powiedzieć: „widzę, że jest ci bardzo
trudno”, „nie musisz teraz wszystkiego tłumaczyć, ale chcę być blisko”, „poszukamy
pomocy razem”. Takie zdania nie rozwiązują problemu od razu, ale pokazują, że młody
człowiek nie zostaje sam ze swoim ciężarem.

Rodzic nie musi być terapeutą własnego dziecka. To bardzo ważne. Zadaniem rodzica nie
jest samodzielne diagnozowanie, naprawianie i kontrolowanie wszystkiego. Zadaniem
rodzica jest zauważyć sygnały, potraktować je poważnie i pomóc dziecku dotrzeć do
wsparcia. Może to być psycholog szkolny, pedagog, psychoterapeuta, lekarz, poradnia
psychologiczno-pedagogiczna albo inna forma profesjonalnej pomocy.

Nie warto czekać, aż będzie „naprawdę źle”. Jeśli rodzic czuje, że dziecko wyraźnie się
zmieniło, długo cierpi, izoluje się, przestaje sobie radzić albo mówi rzeczy, które budzą
niepokój, konsultacja ze specjalistą nie jest przesadą. Jest odpowiedzialnością.

Kryzys psychiczny nie oznacza, że rodzic zawiódł. Nie oznacza też, że nastolatek jest
słaby. Oznacza, że młody człowiek znalazł się w sytuacji, która przekracza jego aktualne
możliwości radzenia sobie. A wtedy nie potrzebuje oceny, kazania ani porównywania do
innych. Potrzebuje dorosłego, który zauważy, zatrzyma się i pomoże mu przejść przez ten
moment bez samotności.

Lęk i stres u młodzieży. Kiedy wspierać, a kiedy reagować?
Stres i lęk są częścią życia, także życia nastolatków. Szkoła, relacje, oceny, wygląd, media
społecznościowe, oczekiwania rodziców, presja grupy i pytania o przyszłość potrafią
tworzyć mieszankę, która dla młodego człowieka bywa naprawdę obciążająca. Dorosłym
czasem wydaje się, że „oni jeszcze nie mają prawdziwych problemów”, ale to bardzo
ryzykowne zdanie. Dla nastolatka jego świat jest realny tu i teraz, a emocje nie stają się
mniej intensywne tylko dlatego, że dorosły uzna je za mniej poważne.

Stres sam w sobie nie zawsze jest czymś złym. Może mobilizować, pomagać przygotować
się do sprawdzianu, wystąpienia czy ważnej rozmowy. Problem zaczyna się wtedy, gdy
napięcie trwa zbyt długo, jest zbyt silne albo pojawia się nawet w sytuacjach, które
obiektywnie nie powinny aż tak przeciążać. Wtedy organizm młodego człowieka może
działać tak, jakby cały czas był w trybie alarmowym.

Lęk u nastolatka może wyglądać różnie. Czasem widać go wprost: dziecko mówi, że się
boi, unika szkoły, sprawdzianów, wystąpień, spotkań albo nowych sytuacji. Czasem jednak
lęk ukrywa się pod rozdrażnieniem, złością, perfekcjonizmem, odkładaniem wszystkiego
na później albo ciągłym pytaniem, czy na pewno wszystko będzie dobrze. Młody człowiek
nie zawsze umie powiedzieć: „czuję lęk”. Częściej może powiedzieć: „nie idę”, „nie dam
rady”, „to bez sensu”, „dajcie mi spokój”.

Rodzic może pomóc przede wszystkim przez spokojne zauważenie emocji. Zamiast
zaczynać od „nie przesadzaj”, „wszyscy mają stres” albo „musisz się przełamać”, warto
powiedzieć: „widzę, że to cię naprawdę napina” albo „spróbujmy zrozumieć, czego
dokładnie się boisz”. To nie oznacza wzmacniania lęku. To oznacza, że dziecko nie musi
dodatkowo walczyć o to, żeby jego emocje zostały uznane za prawdziwe.

Wspieranie nie polega na usuwaniu z życia dziecka wszystkiego, co trudne. Jeśli rodzic za
każdym razem natychmiast zwalnia nastolatka z każdej stresującej sytuacji, młody
człowiek może nie nauczyć się, że potrafi przez napięcie przejść. Z drugiej strony
wrzucanie go na siłę w sytuacje, które go przerastają, może zwiększyć lęk i poczucie
bezradności. Potrzebna jest równowaga: uznanie emocji, spokojne przygotowanie i małe
kroki.

Jeśli dziecko boi się wystąpień, nie zawsze najlepszym rozwiązaniem jest natychmiastowe
zmuszanie go do publicznej prezentacji „bo musi się przełamać”. Lepiej najpierw
sprawdzić, czego dokładnie się boi, co może pomóc, jak można podzielić wyzwanie na
mniejsze etapy. Jeśli boi się szkoły, warto zapytać, czy chodzi o naukę, relacje, konkretną
osobę, ocenianie, hejt, konflikt czy poczucie, że nie daje rady. Lęk rzadko jest kaprysem.
Zwykle jest informacją.

Niepokojące jest, gdy stres i lęk długo utrudniają codzienne funkcjonowanie. Jeśli
nastolatek regularnie nie może spać, ma silne bóle brzucha lub głowy, unika szkoły, izoluje
się, ma napady paniki, przestaje jeść normalnie, wycofuje się z relacji albo mówi, że nie daje rady, warto skonsultować się ze specjalistą. Nie po to, żeby od razu „robić z dziecka
przypadek”, ale żeby nie zostawiać go samego z czymś, co może narastać.

Rodzic może też wspierać dziecko przez codzienną regulację napięcia. Brzmi poważnie,
ale chodzi o proste rzeczy: sen, regularne jedzenie, ruch, ograniczenie nadmiaru bodźców,
rozmowę bez oceniania, odpoczynek i przewidywalność. Mózg nastolatka dużo gorzej
radzi sobie ze stresem, gdy ciało jest niewyspane, przebodźcowane i stale w gotowości.
Najważniejsze jest to, żeby nie robić z lęku ani wroga, ani wymówki na całe życie. Lęk jest
sygnałem, że coś wymaga uwagi, wsparcia i stopniowego oswajania. Nastolatek nie
potrzebuje usłyszeć, że „nie ma się czego bać”, bo skoro się boi, to dla niego najwyraźniej
jest. Bardziej potrzebuje dorosłego, który powie: „widzę, że się boisz, ale nie musisz być z
tym sam. Sprawdzimy, co możemy zrobić krok po kroku”.

Samoocena, motywacja i wsparcie emocjonalne. Jak mądrze wzmacniać
nastolatka?

Wielu rodziców chce, żeby ich dziecko wierzyło w siebie, miało motywację i nie poddawało
się przy pierwszej trudności. To naturalne. Problem zaczyna się wtedy, gdy wsparcie
emocjonalne zostaje pomylone z ciągłym mobilizowaniem, poprawianiem albo
przypominaniem, że „stać cię na więcej”. Dla dorosłego to może być zachęta. Dla
nastolatka, który już czuje presję, może brzmieć jak komunikat: „to, kim jesteś teraz, ciągle
nie wystarcza”.

Samoocena młodego człowieka buduje się nie tylko na sukcesach. Buduje się także na
tym, jak dorośli reagują na jego błędy, emocje i słabsze momenty. Jeśli dziecko dostaje
uwagę głównie wtedy, gdy osiąga wyniki, szybko może nauczyć się, że na akceptację
trzeba zasłużyć. Dobra ocena, dobry występ, dobre zachowanie, dobry wynik. Wtedy
porażka nie jest tylko porażką. Staje się zagrożeniem dla poczucia własnej wartości.
Mądre wspieranie polega na oddzielaniu wartości dziecka od jego rezultatów. Można
doceniać oceny, sukcesy i wysiłek, ale jednocześnie pokazywać, że relacja nie zależy od
wyniku. Zdanie „jestem z ciebie dumny, że próbowałeś” może być dużo bardziej
wzmacniające niż samo „super, że dostałeś piątkę”. W pierwszym przypadku dziecko
słyszy, że ważny jest proces, odwaga i zaangażowanie. W drugim może usłyszeć tylko, że
liczy się efekt.

Motywacja nie zawsze rośnie od presji. Czasem presja daje krótkotrwałe działanie, ale
długofalowo odbiera energię. Nastolatek może przez jakiś czas uczyć się ze strachu przed
karą, krzykiem albo rozczarowaniem rodziców, ale trudno wtedy mówić o zdrowej
motywacji. To raczej jazda na napięciu. A napięcie, które trwa za długo, prowadzi do
zmęczenia, unikania, buntu albo poczucia, że nic nie ma sensu.

Warto rozmawiać z dzieckiem nie tylko o tym, co ma zrobić, ale też o tym, czego
potrzebuje, żeby móc działać. Może nie brakuje mu ambicji, tylko odpoczynku. Może nie
jest leniwe, tylko przytłoczone. Może nie ma problemu z charakterem, tylko nie wie, od czego zacząć. Młodzi ludzie często słyszą, że mają się „bardziej postarać”, ale rzadziej
ktoś pomaga im rozłożyć problem na mniejsze kroki.

Wsparcie emocjonalne nie oznacza ciągłego chwalenia ani udawania, że wszystko jest
świetnie. Nastolatek szybko wyczuwa sztuczność. Jeśli zawalił sprawdzian, nie trzeba
mówić: „nic się nie stało”, jeśli dla niego się stało. Lepiej powiedzieć: „widzę, że cię to
uderzyło. Zastanówmy się, co teraz”. Takie zdanie uznaje emocje, ale nie robi z porażki
końca świata.

Bardzo ważne jest też to, jak rodzic mówi o błędach. Jeśli każdy błąd kończy się
wykładem, ironią albo porównaniem do innych, dziecko może zacząć ukrywać trudności.
Jeśli natomiast błąd jest traktowany jako informacja, łatwiej o rozmowę i zmianę. Pytanie
„czego ci zabrakło?” działa lepiej niż „dlaczego znowu tego nie zrobiłeś?”. Jedno zaprasza
do refleksji, drugie często uruchamia obronę.

Budowanie pewności siebie nie polega na wmawianiu dziecku, że jest najlepsze. Polega
na pomaganiu mu zauważać, że potrafi radzić sobie z różnymi sytuacjami, uczyć się,
prosić o pomoc, próbować ponownie i wyciągać wnioski. Pewność siebie nie musi
oznaczać przekonania „wszystko mi wyjdzie”. Zdrowsza wersja brzmi: „nawet jeśli mi nie
wyjdzie, będę umiał szukać rozwiązania”.

Rodzic wzmacnia nastolatka najbardziej wtedy, gdy jest obecny nie tylko przy sukcesach,
ale też przy potknięciach. Kiedy dziecko wie, że może wrócić do domu z błędem, porażką,
strachem albo wstydem i nie zostanie zmiażdżone, dostaje bardzo ważny komunikat: „nie
muszę być idealny, żeby zasługiwać na miłość i szacunek”.
A to jest fundament samooceny dużo trwalszy niż kolejna piątka, medal czy pochwała
wpisana do dziennika.

Artykuł powstał w ramach projektu „Młodzież 2.0 – Relacje – Odporność – Reakcja”, realizowanego przez Stowarzyszenie SAGANA.

Tekst publikujemy również na stronie Fundacji Odzyskaj Zdrowie, aby udostępnić jego treść szerszemu gronu odbiorców.

Chcesz przeczytać więcej? Pełna wersja oraz inne materiały przygotowane w ramach projektu są dostępne na stronie Stowarzyszenia SAGANA.

Artykuł Kryzys psychiczny u nastolatka i jak rozpoznać? pochodzi z serwisu FundacjaOdzyskajZdrowie.

Boją się, że usłyszą: „a po co to wrzucałeś?”, „trzeba było nie odpisywać”, „sama jesteś sobie winna”, „zabieram ci telefon” albo „ja to zaraz załatwię”. Dla rodzica może to brzmieć jak działanie. Dla nastolatka może brzmieć jak kara za to, że powiedział prawdę.

Pierwszym krokiem powinna być spokojna rozmowa. Nie przesłuchanie, nie wykład i nie
natychmiastowe szukanie winnych, tylko zatrzymanie się przy emocjach dziecka. Warto
powiedzieć: „dobrze, że mi o tym mówisz”, „to nie jest twoja wina, że ktoś cię obraża”,
„sprawdzimy razem, co można zrobić”. Te zdania są ważne, bo młody człowiek w sytuacji
hejtu często czuje wstyd, bezradność i lęk przed oceną. Potrzebuje najpierw poczuć,
że w domu nie zostanie dodatkowo dobity.

Hejt nie jest zwykłą „wymianą zdań”, jeśli polega na poniżaniu, ośmieszaniu, atakowaniu
wyglądu, pochodzenia, sytuacji rodzinnej, orientacji, zdrowia, zainteresowań czy innych
osobistych cech.

Nie warto bagatelizować go zdaniem: „nie przejmuj się”.
Oczywiście rodzic często mówi tak, bo chce ulżyć dziecku. Tylko że dla nastolatka, który czyta
obraźliwe komentarze, „nie przejmuj się” może znaczyć: „nie rozumiem, jak bardzo to boli”.

Artykuł powstał w ramach projektu „Młodzież 2.0 – Relacje – Odporność – Reakcja”, realizowanego przez Stowarzyszenie SAGANA.

Tekst publikujemy również na stronie Fundacji Odzyskaj Zdrowie, aby udostępnić jego treść szerszemu gronu odbiorców.

Chcesz przeczytać więcej? Pełna wersja oraz inne materiały przygotowane w ramach projektu są dostępne na stronie Stowarzyszenia SAGANA.

Drugi krok to zabezpieczenie dowodów. Zanim cokolwiek zostanie usunięte, warto zrobić
zrzuty ekranu komentarzy, wiadomości, profili, dat i kontekstu sytuacji. Jeśli hejt pojawia
się w grupie klasowej, komunikatorze albo mediach społecznościowych, dobrze zachować
linki i nazwy kont. To nie jest nakręcanie dramy. To ochrona dziecka i przygotowanie do
ewentualnej reakcji szkoły, administratora platformy lub odpowiednich instytucji.

Trzeci krok to ustalenie z dzieckiem planu działania. To bardzo ważne, żeby nie odbierać
mu całkowicie wpływu. Jeśli rodzic od razu przejmuje stery, dzwoni do wszystkich, pisze
wiadomości pod wpływem emocji albo publicznie odpowiada sprawcom, dziecko może
poczuć się jeszcze bardziej zawstydzone. Oczywiście są sytuacje, w których dorosły musi
działać zdecydowanie, szczególnie gdy pojawiają się groźby, szantaż, publikacja
prywatnych materiałów albo długotrwałe nękanie. Ale nawet wtedy warto mówić dziecku,
co robimy i dlaczego.

Rodzic powinien też uważać, żeby nie sprowadzić całej sytuacji wyłącznie do telefonu.
Internet jest narzędziem, ale problemem jest krzywdzące zachowanie ludzi. Samo
odebranie telefonu może sprawić, że dziecko straci kontakt ze wsparciem, a jednocześnie
nie rozwiąże źródła przemocy. Czasem potrzebne są ograniczenia, zmiana ustawień
prywatności, blokowanie kont czy przerwa od platformy, ale powinno to być częścią
mądrego planu, a nie karą za bycie ofiarą.

Ważne jest także wsparcie emocjonalne po sytuacji. Hejt potrafi długo zostawać w głowie,
nawet jeśli komentarze znikną. Dziecko może wracać do tych słów, sprawdzać, kto polubił
wpis, bać się szkoły albo unikać kontaktu z rówieśnikami. Warto obserwować, czy nie
pojawia się wycofanie, problemy ze snem, spadek nastroju, drażliwość albo silny lęk. Jeśli
tak się dzieje, dobrze skonsultować się z psychologiem lub pedagogiem.

Najważniejsze jest to, żeby dziecko nie zostało z hejtem samo. Rodzic nie musi znać
wszystkich aplikacji, trendów i internetowych skrótów, żeby pomóc. Musi dać dziecku
poczucie, że jego krzywda jest traktowana poważnie, że nie zostanie obwinione i że
dorosły potrafi działać spokojnie, a nie tylko emocjonalnie.

Bo w sytuacji hejtu dziecko nie potrzebuje rodzica, który od razu robi burzę. Potrzebuje
dorosłego, który najpierw stanie obok niego, a dopiero potem pomoże znaleźć właściwe
rozwiązanie.

Cyberprzemoc. Dlaczego „to tylko internet” jest niebezpiecznym zdaniem?
Jednym z najczęstszych błędów dorosłych jest bagatelizowanie tego, co dzieje się w
internecie. „Nie czytaj”, „wyłącz telefon”, „zablokuj i po sprawie”, „kiedyś to były prawdziwe
problemy”. Takie zdania często wynikają z bezradności, ale dla młodego człowieka mogą
brzmieć jak kompletny brak zrozumienia. Dla nastolatka internet nie jest dodatkiem do
życia. Jest częścią jego świata społecznego, miejscem kontaktu, relacji, konfliktów,
akceptacji i odrzucenia.

Cyberprzemoc to nie tylko obraźliwe komentarze. Może mieć wiele form: nękające
wiadomości, rozpowszechnianie kompromitujących zdjęć, przerabianie materiałów,
tworzenie fałszywych kont, wykluczanie z grup, publiczne ośmieszanie, groźby, szantaż,
podszywanie się pod kogoś albo celowe nakręcanie innych przeciwko jednej osobie.
Czasem wygląda jak „żart”, czasem jak konflikt, a czasem jak zwykła grupa klasowa, na
której jedna osoba regularnie staje się celem.

To, co odróżnia cyberprzemoc od wielu innych form przemocy rówieśniczej, to jej zasięg i
ciągłość. Kiedyś dziecko mogło wrócić ze szkoły i choć na chwilę odetchnąć. Dziś
przemoc może iść za nim do domu, do pokoju, do łóżka, do telefonu leżącego obok
poduszki. Komentarz można przeczytać wiele razy. Screen może krążyć dalej. Zdjęcie
może zostać zapisane przez osoby, których dziecko nawet nie zna. To daje poczucie
utraty kontroli, które bywa bardzo obciążające psychicznie.

Niebezpieczne jest także to, że cyberprzemoc często dzieje się przy publiczności. Lajki,
reakcje, udostępnienia i komentarze świadków wzmacniają sprawcę. Dziecko nie
doświadcza wtedy wyłącznie ataku jednej osoby. Może mieć poczucie, że cała grupa
patrzy, ocenia albo milczy. A milczenie w takiej sytuacji rzadko jest neutralne
emocjonalnie.

Dla osoby krzywdzonej może znaczyć: „nikogo to nie obchodzi”.
Rodzic powinien reagować nie tylko na pojedyncze treści, ale też na zmianę
funkcjonowania dziecka. Jeśli nastolatek po korzystaniu z telefonu staje się wyraźnie
spięty, smutny, rozdrażniony, ukrywa ekran, boi się wejść do szkoły, wycofuje się z
kontaktów albo obsesyjnie sprawdza powiadomienia, warto się zatrzymać. Nie każdy taki
sygnał oznacza cyberprzemoc, ale każdy zasługuje na spokojną rozmowę.

Ważne, żeby nie zaczynać od oskarżeń. Pytanie „co ty tam znowu robisz?” raczej zamknie
rozmowę. Lepiej powiedzieć: „widzę, że po telefonie jesteś spięty. Czy coś się
wydarzyło?”. Jeśli dziecko zdecyduje się opowiedzieć, pierwszą reakcją powinno być
wysłuchanie. Rodzic może być zły na sprawców, ale nie powinien przerzucać tej złości na
dziecko przez chaos, panikę czy obwinianie.

W przypadku cyberprzemocy trzeba działać konkretnie. Warto zabezpieczyć dowody,
zgłosić treści administratorom platform, zablokować sprawców, poinformować szkołę, jeśli
sytuacja dotyczy rówieśników, i w razie poważnych gróźb, szantażu, podszywania się lub
publikacji prywatnych materiałów skorzystać z pomocy odpowiednich instytucji. Jeśli
dziecko mocno przeżywa sytuację, potrzebne może być także wsparcie psychologa.
Cyberprzemoc nie jest „mniej prawdziwa”, bo dzieje się przez ekran.

Emocje są prawdziwe, wstyd jest prawdziwy, lęk jest prawdziwy, konsekwencje też mogą być
prawdziwe. Dlatego zdanie „to tylko internet” warto wyrzucić z rodzicielskiego słownika.
Dużo lepiej powiedzieć: „rozumiem, że to cię boli, pokaż mi, co się stało, przejdziemy
przez to razem”.

Dla dziecka najważniejsze może być właśnie to ostatnie słowo: razem. Bo cyberprzemoc
bardzo często izoluje. A dorosły, który reaguje mądrze i spokojnie, może być pierwszą
osobą, która tę izolację przerywa.

Bezpieczeństwo online. Jak chronić dziecko bez zamieniania domu w komisariat?

Wielu rodziców czuje, że internet wymyka się spod kontroli. Aplikacje zmieniają się
szybciej niż szkolne regulaminy, młodzież korzysta z komunikatorów, skrótów i platform,
których dorośli często nie znają, a zagrożenia brzmią poważnie: hejt, cyberprzemoc,
oszustwa, niebezpieczne kontakty, uzależniające mechanizmy, publikowanie prywatnych
treści.

Nic dziwnego, że pierwszą reakcją bywa chęć pełnej kontroli. Problem w tym, że
dom nie może działać jak komisariat, jeśli dziecko ma nauczyć się odpowiedzialności.
Bezpieczeństwo online nie polega wyłącznie na zakazach. Zakazy czasem są potrzebne,
szczególnie u młodszych dzieci albo w sytuacjach realnego zagrożenia, ale same w sobie
nie uczą myślenia. Jeśli dziecko słyszy tylko „nie wolno”, może nauczyć się ukrywać. Jeśli
natomiast rozumie, dlaczego coś jest ryzykowne, ma większą szansę zatrzymać się także
wtedy, gdy rodzica nie ma obok.

Podstawą jest rozmowa, która nie zaczyna się od straszenia. Zamiast mówić wyłącznie o
tym, że internet jest niebezpieczny, warto pytać, co dziecko tam robi, kogo obserwuje, z
kim rozmawia, jakie treści je bawią, a jakie niepokoją. Nie po to, żeby od razu oceniać, ale
żeby znać kawałek jego świata. Nastolatek szybciej powie o problemie rodzicowi, który
wcześniej interesował się jego aktywnością bez pogardy i kazań.

Bardzo ważne są ustawienia prywatności. Warto razem z dzieckiem sprawdzić, kto może
widzieć jego treści, kto może wysyłać wiadomości, kto może oznaczać je na zdjęciach i
czy profil nie pokazuje zbyt wielu informacji. Dobrze rozmawiać o tym, że dane osobowe to
nie tylko PESEL czy adres. To także szkoła, lokalizacja, codzienne trasy, zdjęcia z
charakterystycznych miejsc, numery telefonów, informacje o rodzinie i szczegóły, które z
pozoru wydają się niewinne.
Kolejny temat to publikowanie zdjęć i filmów. Warto uczyć prostego nawyku: zanim coś
wrzucisz, zapytaj siebie, czy nadal chciałbyś, żeby to istniało za tydzień, miesiąc albo rok.

Internet nie zawsze zapomina, nawet jeśli aplikacja obiecuje, że treść zniknie. Screen,
zapis ekranu albo przesłanie dalej potrafią przedłużyć życie materiału poza kontrolą osoby,
która go opublikowała.

Rodzic powinien też rozmawiać o kontaktach z nieznajomymi. Nie chodzi o wzbudzanie
paniki, ale o rozsądek. Jeśli ktoś obcy szybko skraca dystans, prosi o zdjęcia, namawia do
tajemnicy, wypytuje o prywatne sprawy albo próbuje przenieść rozmowę w mniej widoczne
miejsce, to sygnał alarmowy. Dziecko powinno wiedzieć, że może przyjść z taką sytuacją
bez strachu, że od razu usłyszy: „a widzisz, mówiłem, że ten internet to zło”.
W bezpieczeństwie online duże znaczenie ma także higiena korzystania z telefonu.
Nie chodzi o demonizowanie ekranu, ale o zauważenie, że ciągłe powiadomienia,
porównywanie się, scrollowanie przed snem i presja bycia dostępnym mogą obciążać
psychikę. Warto ustalać zasady dotyczące telefonu w nocy, czasu offline, nauki i
wspólnych posiłków. Najlepiej, jeśli część zasad dotyczy całej rodziny, a nie tylko dziecka.
Trudno wymagać od nastolatka ograniczenia telefonu, jeśli dorosły sam znika w ekranie
przy każdej wolnej minucie.

Kontrola rodzicielska może być pomocna, ale nie zastąpi relacji. Programy, blokady i limity
są narzędziami, a nie rozwiązaniem całego problemu. Jeśli rodzic ma tylko kontrolę, ale
nie ma rozmowy, dziecko może szukać obejść. Jeśli jest rozmowa, zaufanie i jasne
granice, technologia może wspierać bezpieczeństwo, zamiast być głównym narzędziem
wychowania.

Najważniejsze pytanie nie brzmi: „jak sprawić, żeby dziecko nigdy nie spotkało się z
ryzykiem w internecie?”. To niemożliwe. Lepsze pytanie brzmi: „jak nauczyć dziecko
rozpoznawać ryzyko i przyjść po pomoc, zanim będzie za późno?”. Do tego potrzebuje
wiedzy, zasad i dorosłego, który nie reaguje na każdy problem paniką albo karą.

Bezpieczeństwo online zaczyna się nie od zakazu, ale od relacji. Bo dziecko, które ufa
dorosłemu, ma większą szansę powiedzieć: „stało się coś dziwnego, możesz mi pomóc?”.
A to zdanie bywa ważniejsze niż najlepsza aplikacja kontrolna.

Artykuł powstał w ramach projektu „Młodzież 2.0 – Relacje – Odporność – Reakcja”, realizowanego przez Stowarzyszenie SAGANA.

Tekst publikujemy również na stronie Fundacji Odzyskaj Zdrowie, aby udostępnić jego treść szerszemu gronu odbiorców.

Chcesz przeczytać więcej? Pełna wersja oraz inne materiały przygotowane w ramach projektu są dostępne na stronie Stowarzyszenia SAGANA.

Artykuł Hejt wobec dziecka. Jak reagować, żeby naprawdę pomóc? pochodzi z serwisu FundacjaOdzyskajZdrowie.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy żart przestaje być wspólnym śmiechem, a staje się narzędziem do ośmieszenia jednej osoby. Wtedy to już nie jest humor. To jest przykrość zapakowana
w błyszczący papierek z napisem „wyluzuj”.

Granica między żartem a hejtem nie zawsze jest oczywista, bo dużo zależy od kontekstu.
Inaczej brzmi żart między bliskimi osobami, które znają swoje granice, a inaczej
komentarz wrzucony publicznie pod zdjęciem kogoś, kto wcale nie prosił o ocenę.

Inaczej działa lekka ironia w rozmowie, a inaczej powtarzające się docinki, które zawsze trafiają
w tę samą osobę i ten sam czuły punkt. Jeśli ktoś regularnie słyszy „to tylko żart”, ale po
każdym takim „żarcie” czuje się mniejszy, zawstydzony albo upokorzony, warto się
zatrzymać.

Żart powinien zostawiać przestrzeń na śmiech wszystkim stronom. Jeśli śmieje się cała
grupa oprócz osoby, której dotyczy komentarz, to sygnał ostrzegawczy. Jeśli ktoś mówi, że
go to zabolało, a odpowiedź brzmi: „nie przesadzaj”, to problem nie znika. Przeciwnie, robi
się większy, bo do przykrego komentarza dochodzi jeszcze odebranie komuś prawa do
własnych emocji.

Artykuł powstał w ramach projektu „Młodzież 2.0 – Relacje – Odporność – Reakcja”, realizowanego przez Stowarzyszenie SAGANA.

Tekst publikujemy również na stronie Fundacji Odzyskaj Zdrowie, aby udostępnić jego treść szerszemu gronu odbiorców.

Chcesz przeczytać więcej? Pełna wersja oraz inne materiały przygotowane w ramach projektu są dostępne na stronie Stowarzyszenia SAGANA.

Hejt często zaczyna się od małych rzeczy. Od komentarza o wyglądzie. Od mema z
czyimś zdjęciem. Od screenów wysyłanych dalej. Od „beki” z czyjejś pomyłki, akcentu,
ubrań, wagi, orientacji, rodziny albo sytuacji prywatnej. Jedna osoba napisze coś
złośliwego, druga polubi, trzecia poda dalej, czwarta dorzuci swoje trzy grosze i nagle
„niewinny żart” zmienia się w grupowe upokorzenie.

Warto pamiętać, że intencja nie jest jedyną rzeczą, która ma znaczenie. Możesz
powiedzieć: „nie chciałem nikogo zranić”, i to może być prawda. Ale jeśli ktoś został
zraniony, warto też zapytać, jaki był skutek. Dobre intencje nie kasują automatycznie
konsekwencji. Jeśli nadepniesz komuś na stopę, to fakt, że nie zrobiłeś tego specjalnie,
nie sprawia, że tej osoby nie boli.

Prosty test brzmi: czy powiedziałbyś to tej osobie spokojnie, twarzą w twarz, bez
publiczności, lajków i grupowego śmiechu? Jeśli nie, to może nie jest to odważny
komentarz, tylko odwaga pożyczona od ekranu. Drugi test: czy żart dotyczy sytuacji, czy
uderza w człowieka? Można śmiać się z pomyłek, codziennych absurdów i wspólnych
doświadczeń. Co innego robić z kogoś stały obiekt drwin.

Jeśli zdarzy ci się przesadzić, najlepszą reakcją nie jest tłumaczenie się przez pół godziny,
że „wszyscy tak żartują”. Najlepszą reakcją jest zatrzymanie się i powiedzenie: „okej,
przesadziłem, przepraszam”. To nie odbiera ci charakteru. To pokazuje, że masz więcej
dojrzałości niż potrzeby wygrania każdej rozmowy. Żart buduje relację wtedy, gdy ludzie
śmieją się razem. Hejt zaczyna się tam, gdzie ktoś staje się materiałem do śmiechu dla
innych. I naprawdę warto nauczyć się tę różnicę widzieć, zanim zwykły komentarz stanie
się dla kogoś kolejnym powodem, żeby bać się wejść do klasy, otworzyć wiadomości albo
wrzucić zdjęcie.

Dlaczego anonimowość w internecie jest złudzeniem?

Wielu osobom wydaje się, że internet daje niewidzialność. Można założyć konto bez
prawdziwego imienia, wrzucić zdjęcie profilowe z bajki, napisać komentarz z fałszywego
profilu i poczuć się tak, jakby nikt nigdy nie mógł połączyć tego z konkretną osobą. To
bardzo wygodne złudzenie, szczególnie wtedy, kiedy ktoś chce napisać coś, czego nie
miałby odwagi powiedzieć twarzą w twarz.

Problem polega na tym, że anonimowość w internecie bardzo często jest tylko pozorna.
To, że inni użytkownicy nie widzą od razu twojego imienia i nazwiska, nie znaczy, że nie
zostawiasz po sobie śladów. W sieci zostają adresy IP, dane logowania, historia
aktywności, powiązania z urządzeniem, numerem telefonu, adresem e-mail, lokalizacją,
aplikacjami i kontami. Dla znajomych czasem wystarczy styl pisania, godzina aktywności,
sposób komentowania albo szczegóły, które zdradzasz, nawet o tym nie myśląc.
Fałszywe konto nie jest magiczną peleryną niewidką. Jeśli ktoś używa go do obrażania,
nękania, podszywania się, rozsyłania plotek albo publikowania kompromitujących treści,
nie znika odpowiedzialność tylko dlatego, że profil nazywa się „xX_ktośtam_123_Xx”.
Internet może sprawiać wrażenie przestrzeni bez konsekwencji, ale to nadal jest
przestrzeń, w której krzywdzi się prawdziwych ludzi i zostawia prawdziwe dowody.
Anonimowość bywa też niebezpieczna psychologicznie, bo obniża hamulce. Kiedy nie
patrzymy komuś w oczy, łatwiej zapomnieć, że po drugiej stronie jest człowiek.

Ekran działa czasem jak filtr, który odcina empatię. Zamiast osoby widzimy avatar, komentarz,
zdjęcie, „typka z internetu”, „jakąś dziewczynę z klasy”, „kogoś, kto sam się prosił”. Wtedy
łatwiej napisać coś brutalnego, bo nie widać od razu skutku. Nie widać, że ktoś potem
siedzi z tym komentarzem w głowie przez cały wieczór.

To właśnie dlatego warto stosować prostą zasadę:
jeśli potrzebujesz fałszywego konta, żeby coś napisać, to prawdopodobnie dobrze wiesz, że coś jest z tym nie tak. Może chodzi o strach przed odpowiedzialnością. Może o wstyd. Może o chęć dowalenia komuś bez konsekwencji. W każdym przypadku warto się zatrzymać i zapytać samego siebie, po co naprawdę chcesz to zrobić.

Anonimowość może mieć oczywiście dobre strony. Czasem pomaga komuś szukać
wsparcia, zadać trudne pytanie albo opowiedzieć o problemie, którego wstydzi się
poruszyć pod własnym nazwiskiem. Nie chodzi więc o to, że każde anonimowe działanie
jest złe. Różnica polega na celu. Czym innym jest ochrona swojej prywatności, a czym
innym wykorzystanie anonimowości do ranienia innych.

W internecie warto zachowywać się tak, jakby twoje słowa mogły kiedyś zostać pokazane
przy twoim nazwisku. Nie po to, żeby żyć w strachu, ale po to, żeby pamiętać, że kliknięcie
też jest decyzją. Komentarz jest decyzją. Udostępnienie jest decyzją. Założenie fałszywego
konta, żeby kogoś ośmieszyć, też jest decyzją.

Jeśli masz odwagę coś napisać, miej też odwagę wziąć za to odpowiedzialność. A jeśli nie
masz odwagi podpisać się pod swoimi słowami, to może nie są one tak „prawdziwe i
szczere”, jak ci się wydaje. Może są po prostu agresją schowaną za maską.

Internet pamięta więcej, niż ludzie chcieliby przyznać. I choć czasem wydaje się, że
wszystko ginie w strumieniu komentarzy, screenów i wiadomości, ślady zostają. Dlatego
zanim użyjesz anonimowości jak tarczy, pomyśl, czy przypadkiem nie próbujesz ukryć
czegoś, za co sam nie chciałbyś odpowiadać

Jak reagować, gdy ktoś publikuje o Tobie obraźliwe treści?

Kiedy ktoś publikuje o tobie obraźliwe treści, bardzo łatwo wpaść w panikę. Pojawia się
wstyd, złość, lęk i potrzeba natychmiastowej reakcji. Chcesz odpisać, wyjaśnić, zaatakować, udowodnić wszystkim, że to nieprawda albo że ktoś przesadził.
To naturalne, bo nikt nie lubi być publicznie ośmieszany, oceniany czy wystawiany na komentarze
innych. Problem w tym, że działanie pod wpływem pierwszego impulsu często pogarsza
sytuację.

Pierwszy krok to zatrzymanie się. Nie dlatego, że „nic się nie stało”, ale właśnie dlatego,
że stało się coś ważnego. Jeśli odpowiesz agresją, możesz dać drugiej stronie kolejne
paliwo. Jeśli zaczniesz chaotyczną kłótnię w komentarzach, sprawa może przyciągnąć
jeszcze większą uwagę. Jeśli usuniesz wszystko bez zabezpieczenia, możesz stracić
dowody. Dlatego zanim zareagujesz publicznie, weź kilka oddechów i pomyśl, co
naprawdę pomoże ci odzyskać kontrolę.

Drugi krok to zabezpieczenie dowodów. Zrób zrzuty ekranu obraźliwych postów,
komentarzy, wiadomości, profili i dat publikacji. Jeśli są linki, zapisz je. Jeśli treść pojawiła
się w grupie, na komunikatorze albo w relacji, postaraj się zachować wszystko, co
pokazuje kontekst. To ważne, bo treści mogą zostać usunięte, a wtedy trudniej będzie
udowodnić, co się wydarzyło. Screeny nie są „robieniem dramy”. Są sposobem na
ochronę siebie.

Trzeci krok to zgłoszenie treści na platformie. Większość serwisów społecznościowych ma
możliwość zgłaszania nękania, mowy nienawiści, podszywania się, publikowania
prywatnych materiałów albo obraźliwych komentarzy. Warto z tego korzystać, nawet jeśli
czasem wydaje się, że „to nic nie da”. Zgłoszenie jest sygnałem, że dana treść narusza
granice i nie powinna dalej krążyć.

Czwarty krok to powiedzenie komuś dorosłemu, komu ufasz. Może to być rodzic,
wychowawca, pedagog, psycholog, trener albo inna osoba, która potraktuje sprawę
poważnie. Wiele osób nie mówi nikomu, bo boi się reakcji: kazania, odebrania telefonu,
obwiniania albo zdania „a po co się tym przejmujesz?”. Ale zostawanie z tym samemu
często zwiększa napięcie. Wsparcie jest potrzebne nie tylko po to, żeby „załatwić sprawę”,
ale też po to, żebyś nie musiał nosić tego w głowie sam.

Ważne jest również to, żeby nie brać na siebie winy za cudze zachowanie. Jeśli ktoś
publikuje o tobie obraźliwe treści, to on przekracza granicę. Nawet jeśli wcześniej był
konflikt, nawet jeśli popełniłeś błąd, nawet jeśli ktoś próbuje tłumaczyć sytuację „żartem”,
publiczne upokarzanie nie jest normalnym sposobem rozwiązywania problemów. Konflikt
można wyjaśniać rozmową, ale nie przez robienie komuś internetowego sądu.

Jeśli treści są poważne, powtarzają się, zawierają groźby, szantaż, podszywanie się albo
materiały prywatne, sprawa może wymagać reakcji szkoły, rodziców, administratorów
platformy, a czasem także odpowiednich służb. Nie musisz sam oceniać, czy „to już
wystarczająco poważne”. Właśnie po to warto powiedzieć dorosłemu i pokazać dowody.
Najgorsze, co możesz zrobić, to uznać, że musisz to po prostu przeczekać w samotności.
Czasem treść zniknie szybko, czasem sprawa ucichnie, ale emocje mogą zostać dużo
dłużej. Dlatego zadbaj nie tylko o zgłoszenia i screeny, ale też o siebie.

Porozmawiaj z kimś, kto nie będzie cię oceniał. Ogranicz sprawdzanie komentarzy, jeśli widzisz,
że tylko nakręca twój stres. Nie czytaj w kółko tych samych słów, bo głowa potrafi zrobić z nich
toksyczną playlistę na cały wieczór.

To, że ktoś opublikował coś obraźliwego na twój temat, nie oznacza, że ta treść mówi
prawdę o tobie. Często mówi więcej o osobie, która postanowiła użyć internetu do
ranienia.

Twoim zadaniem nie jest wygrać publiczną wojnę w komentarzach. Twoim
zadaniem jest zabezpieczyć siebie, poprosić o wsparcie i nie pozwolić, żeby cudza agresja
została uznana za „normalny żart”.

Artykuł powstał w ramach projektu „Młodzież 2.0 – Relacje – Odporność – Reakcja”, realizowanego przez Stowarzyszenie SAGANA.

Tekst publikujemy również na stronie Fundacji Odzyskaj Zdrowie, aby udostępnić jego treść szerszemu gronu odbiorców.

Chcesz przeczytać więcej? Pełna wersja oraz inne materiały przygotowane w ramach projektu są dostępne na stronie Stowarzyszenia SAGANA.

Artykuł Czy to już hejt czy jeszcze żart? gdzie jest granica? pochodzi z serwisu FundacjaOdzyskajZdrowie.

W projekcie „Młodzież 2.0 – Relacje. Odporność. Reakcja.” prowadzonym przez Stowarzyszenie Marek Saganowski Sport Evolution i finansowanym z Narodowego Programu Zdrowia (Ministerstwo Edukacji Narodowej), uczymy jak budować psychiczną odporność. Kto może opowiedzieć o tym lepiej niż ludzie, którzy na presji, krytyce i podnoszeniu się po porażkach zbudowali swoją karierę?

Oto sportowy poradnik przetrwania w świecie pełnym ocen. Sprawdź, jak mechanizmy z profesjonalnego sportu możesz przenieść do swojego codziennego życia i smartfona.

1. Krytyka a hejt – naucz się stawiać linię spaloną

W sporcie kluczowe jest rozróżnienie dwóch rzeczy: konstruktywnej opinii trenera od bezmyślnego krzyku z trybun.

• Krytyka ma sens, kiedy pochodzi od kogoś, kto chce Twojego rozwoju (nauczyciel, przyjaciel, rodzic). Pokazuje błąd, ale daje też instrukcję, jak go naprawić.
• Hejt to odpowiednik pseudokibica, który rzuca wyzwiskami z bezpiecznej odległości. Nie ma tam żadnej merytoryki – jest tylko chęć wyładowania własnych frustracji.

Zasada mistrzów: Nie dyskutuj z trybunami. Zawodnik podczas meczu nie podchodzi do sektora kibiców drużyny przeciwnej, żeby tłumaczyć im swoje decyzje. Blokuje ten szum i skupia się na piłce. W świecie online Twoją „linią spaloną” jest przycisk Zablokuj oraz funkcja ignorowania toksycznych kont.

Artykuł powstał w ramach projektu „Młodzież 2.0 – Relacje – Odporność – Reakcja”, realizowanego przez Stowarzyszenie SAGANA.

Tekst publikujemy również na stronie Fundacji Odzyskaj Zdrowie, aby udostępnić jego treść szerszemu gronu odbiorców.

Chcesz przeczytać więcej? Pełna wersja oraz inne materiały przygotowane w ramach projektu są dostępne na stronie Stowarzyszenia SAGANA.

2. Zrób „analizę pomeczową” zamiast biczowania się

Marek Saganowski, wielokrotny reprezentant Polski, często powtarza, że porażka to nie koniec świata, tylko zestaw danych do analizy. Kiedy przegrywasz mecz albo dostajesz gorszą ocenę, Twój mózg naturalnie chce wejść w tryb „jestem beznadziejny”.

Sportowcy robią inaczej. Oglądają nagranie z meczu na chłodno. Zadają sobie trzy pytania:

1. Co poszło nie tak? (fakt, a nie emocja)
2. Co zrobiłem dobrze mimo przegranej?
3. Jaki jest plan naprawczy na najbliższy trening?

Zasada mistrzów: Oddziel swoje poczucie wartości od wyniku. To, że powinęła Ci się noga lub ktoś skrytykował Twoje zdjęcie/post, nie oznacza, że Ty jako człowiek jesteś mniej wartościowy. To był tylko jeden słabszy „mecz”.

3. Zbuduj swój „sztab szkoleniowy”

Wokół najlepszych zawodników stoi sztab ludzi: trener, psycholog sportowy, fizjoterapeuta, dietetyk. Kiedy przychodzi kryzys formy, sportowiec nie zostaje z tym sam. Wie, że proszenie o wsparcie to przejaw profesjonalizmu, a nie słabości.

Kiedy mierzysz się z cyberprzemocą, hejtem w klasie lub przygniata Cię presja rówieśnicza, nie graj solo. Twój sztab szkoleniowy to:

• Zaufany dorosły (wychowawca, szkolny psycholog, rodzic).
• Prawdziwi przyjaciele, którzy znają Cię offline i wiedzą, kim naprawdę jesteś.
• Telefon zaufania (116 111) – jeśli czujesz, że presja staje się zbyt duża.

4. Kontroluj czas na „boisku cyfrowym”

Czy wiesz, że przed najważniejszymi startami trenerzy często wprowadzają dla zawodników tzw. ciszę medialną? Odcinają ich od portali informacyjnych i social mediów, by nie rozpraszać ich uwagi i nie karmić mózgu zbędnymi opiniami.

W naszym projekcie testujemy z młodzieżą wyzwanie #OfflineHour oraz aplikacje blokujące dystraktory. Twój mózg potrzebuje regeneracji tak samo, jak mięśnie po ciężkim treningu. Jeśli cały wieczór scrollujesz sekcję komentarzy pełną jadu, Twoja odporność psychiczna spada do zera.

Artykuł powstał w ramach projektu „Młodzież 2.0 – Relacje – Odporność – Reakcja”, realizowanego przez Stowarzyszenie SAGANA.

Tekst publikujemy również na stronie Fundacji Odzyskaj Zdrowie, aby udostępnić jego treść szerszemu gronu odbiorców.

Chcesz przeczytać więcej? Pełna wersja oraz inne materiały przygotowane w ramach projektu są dostępne na stronie Stowarzyszenia SAGANA.

Artykuł Jak mistrzowie sportu radzą sobie z krytyką i hejtem? pochodzi z serwisu FundacjaOdzyskajZdrowie.

Od początku działalności naszej fundacji w 2022 roku przyświeca nam jeden cel – tworzenie i wspieranie inicjatyw, które realnie poprawiają jakość życia mieszkańców naszego regionu. Wierzymy, że profesjonalna pomoc psychologiczna, psychoterapeutyczna i pedagogiczna powinna być dostępna dla każdego, kto jej potrzebuje.

Nowo otwarty gabinet to miejsce stworzone z myślą o dzieciach, młodzieży, dorosłych, parach oraz całych rodzinach. Dzięki współpracy z doświadczonymi specjalistami mieszkańcy Lublina i okolic będą mogli skorzystać z szerokiego zakresu wsparcia dostosowanego do indywidualnych potrzeb.

W ofercie gabinetu znajdują się między innymi:

• terapia indywidualna dla osób doświadczających kryzysów emocjonalnych, stresu, lęku czy obniżonego nastroju,

• terapia par wspierająca budowanie zdrowej komunikacji i rozwiązywanie konfliktów,

• terapia rodzinna pomagająca rodzinom odzyskać wzajemne zrozumienie i równowagę,

• konsultacje psychologiczne i psychoterapeutyczne,

• wsparcie osób zmagających się z uzależnieniami, depresją, zaburzeniami lękowymi oraz innymi trudnościami emocjonalnymi,

• terapia pedagogiczna dla dzieci i młodzieży,

• zajęcia wspierające rozwój społeczno-emocjonalny dzieci,

• treningi ortograficzne oraz warsztaty rozwijające umiejętność skutecznego uczenia się,

• konsultacje dla rodziców dotyczące adaptacji dzieci do przedszkola i szkoły.

Szczególnie cieszy nas fakt, że miejsce to łączy działania terapeutyczne z profilaktyką i edukacją. W naszej ocenie jest to jeden z najważniejszych elementów skutecznego wspierania zdrowia psychicznego. Nie chodzi wyłącznie o pomoc w kryzysie, ale również o budowanie świadomości, rozwijanie kompetencji emocjonalnych oraz zapobieganie problemom, zanim staną się poważnym zagrożeniem dla zdrowia i jakości życia.

Jako partner tego przedsięwzięcia wierzymy, że Gabinet Psychoterapii i Profilaktyki „ODZYSKAJ SIEBIE” stanie się ważnym miejscem na mapie Lublina, gdzie każdy będzie mógł znaleźć profesjonalną pomoc, zrozumienie i wsparcie.

Serdecznie zachęcamy do śledzenia działań gabinetu oraz korzystania z oferowanych form pomocy. Razem możemy budować społeczność, w której troska o zdrowie psychiczne jest czymś naturalnym, a proszenie o pomoc staje się oznaką siły, a nie słabości.

Artykuł Razem dla zdrowia psychicznego- Nowe miejsce wsparcia psychologicznego w Lublinie pochodzi z serwisu FundacjaOdzyskajZdrowie.

W ciągu ostatnich miesięcy wspieraliśmy pacjentów hematoonkologicznych oraz ich bliskich na wielu poziomach.

Prowadziliśmy:
• indywidualne konsultacje psychoonkologiczne,
• grupy wsparcia, które stały się przestrzenią szczerych rozmów i wzajemnego zrozumienia,
• warsztaty edukacyjne pomagające lepiej radzić sobie z emocjami i codziennością w chorobie,
• zajęcia wspierające zdrowie psychofizyczne – w tym jogę,
• warsztaty z fizjoterapeutami, podczas których bliscy uczyli się, jak wspierać chore osoby w codziennym funkcjonowaniu.

Dużą częścią projektu były też działania edukacyjne online, dzięki którym mogliśmy docierać do jeszcze większej liczby osób — niezależnie od miejsca i sytuacji.

To, co dla nas najważniejsze, to fakt, że udało się stworzyć przestrzeń, w której można było:
– powiedzieć „nie radzę sobie” i zostać wysłuchanym,
– zrozumieć swoje emocje,
– poczuć, że nie jest się w tym samemu.

Projekt „Razem Mocniejsi” to nie tylko działania — to ludzie, którzy zdecydowali się być dla siebie wsparciem.

Dziękujemy wszystkim uczestnikom za zaufanie.
Dziękujemy specjalistom za zaangażowanie.

To dzięki Wam ten projekt ma sens.

Projekt został sfinansowany ze środków dotacji Fundacji DKMS.

I to nie koniec — już teraz zapraszamy do udziału w kolejnych edycjach projektu oraz następnych działaniach w ramach „Razem Mocniejsi”.

Artykuł I edycja „Razem Mocniejsi” – podsumowanie działań pochodzi z serwisu FundacjaOdzyskajZdrowie.

Dlaczego tak się dzieje?

Najczęstsze powody to:

• poczucie bycia ciężarem dla innych,
• chęć zachowania niezależności,
• przekonanie „powinienem poradzić sobie sam”,
• trudność w okazywaniu słabości,
• brak nawyku proszenia o pomoc.

Dla wielu osób przyjmowanie pomocy jest trudniejsze niż jej dawanie.

Co to powoduje?

Unikanie proszenia o wsparcie może prowadzić do:

• przeciążenia fizycznego i psychicznego,
• narastającego stresu,
• poczucia samotności,
• pogorszenia relacji z bliskimi.

Paradoksalnie — brak komunikacji oddala ludzi, którzy chcą pomóc.

Co warto zrozumieć?

Proszenie o pomoc to nie słabość.
To umiejętność, która:

• ułatwia funkcjonowanie w trudnej sytuacji,
• buduje relacje,
• daje innym możliwość realnego wsparcia.

Bliscy często nie wiedzą, jak pomóc — dopóki im tego nie powiemy.

Jak zacząć?

Nie trzeba od razu mówić o wszystkim.

Można zacząć od prostych komunikatów:

• „Czy możesz mi pomóc w…?”
• „Dziś potrzebuję rozmowy”
• „Nie dam rady tego zrobić sam”

To małe kroki, ale bardzo ważne.

Podsumowanie

Nie musisz radzić sobie ze wszystkim sam.
Choroba to moment, w którym wsparcie innych ma ogromne znaczenie.

Pozwolenie sobie na pomoc to nie słabość.
To sposób, żeby było trochę lżej.

Artykuł Trudność w proszeniu o pomoc – dlaczego to takie trudne? pochodzi z serwisu FundacjaOdzyskajZdrowie.

Pojawiają się myśli:
„Powinienem coś czuć, a ja nie czuję nic”
„Jestem jakby obok tego wszystkiego”

To zjawisko nazywane jest odcięciem emocjonalnym lub zobojętnieniem. I co ważne — jest to naturalna reakcja psychiki.

Dlaczego tak się dzieje?

Organizm w sytuacji silnego przeciążenia psychicznego może „wyłączyć” emocje, aby nas chronić.

To mechanizm, który:

• zmniejsza intensywność przeżyć,
• pozwala funkcjonować mimo trudnej sytuacji,
• daje czas na stopniowe przetwarzanie doświadczeń.

To nie brak emocji — to forma ochrony.

Jak może się objawiać?

• brak reakcji emocjonalnych na trudne wydarzenia,
• poczucie „bycia obok” własnego życia,
• trudność w odczuwaniu radości lub smutku,
• wrażenie pustki.

Dla wielu osób jest to niepokojące, ale samo w sobie nie jest czymś złym.

Czy trzeba „coś z tym robić”?

Nie zawsze.
Odcięcie emocjonalne często mija samo, gdy poziom stresu się obniża.

Warto jednak zwrócić uwagę, jeśli:

• utrzymuje się bardzo długo,
• utrudnia codzienne funkcjonowanie,
• powoduje poczucie izolacji.

Co może pomóc?

• delikatny kontakt z ciałem (np. spacer, oddech),
• rozmowa z kimś zaufanym,
• brak presji na „czucie czegokolwiek”,
• stopniowe oswajanie emocji w bezpiecznym tempie.

Brak emocji nie oznacza, że coś jest nie tak.
Czasem to znak, że psychika robi wszystko, żeby Cię ochronić.

I to też jest w porządku.

Artykuł Dlaczego czasem „nic nie czuję”? O emocjonalnym odcięciu w chorobie pochodzi z serwisu FundacjaOdzyskajZdrowie.

Celem warsztatów było przekazanie uczestnikom wiedzy i umiejętności, które mogą być wykorzystywane na co dzień w opiece nad osobą chorującą. Podczas zajęć specjaliści prezentowali proste, bezpieczne ćwiczenia oraz techniki wspierające funkcjonowanie osób w trakcie leczenia i rekonwalescencji.

Uczestnicy mieli możliwość obserwowania pokazów, a także aktywnego udziału w ćwiczeniach. Fizjoterapeuci omawiali m.in.:

• sposoby bezpiecznego poruszania się i zmiany pozycji ciała,
• techniki odciążania i wspierania ciała w codziennych czynnościach,
• ćwiczenia poprawiające mobilność i zmniejszające napięcie mięśniowe,
• zasady dostosowania aktywności fizycznej do stanu zdrowia pacjenta.

Duży nacisk położono na praktyczny wymiar spotkania – uczestnicy uczyli się, jak w prosty sposób wspierać swoich bliskich w warunkach domowych, bez konieczności korzystania ze specjalistycznego sprzętu.

Warsztaty stworzyły także przestrzeń do zadawania pytań i wymiany doświadczeń, co pozwoliło lepiej zrozumieć potrzeby osób chorujących oraz zwiększyć poczucie bezpieczeństwa opiekunów w codziennym funkcjonowaniu.

Realizacja tego typu działań stanowi istotny element kompleksowego wsparcia oferowanego w projekcie „Razem Mocniejsi”, którego celem jest poprawa jakości życia pacjentów onkologicznych oraz ich rodzin.

Projekt jest finansowany ze środków dotacji Fundacji DKMS.

Zapraszamy do udziału w kolejnych edycjach projektu oraz następnych warsztatach organizowanych w ramach programu „Razem Mocniejsi”.

Artykuł Warsztaty fizjoterapeutyczne w ramach II edycji projektu „Razem Mocniejsi” pochodzi z serwisu FundacjaOdzyskajZdrowie.